Είναι ένα είδος χειρουργικής επέμβασης, το οποίο δεν γίνεται με τις κλασικές μεγάλες τομές στην κοιλιά, αλλά με μικρές οπές 5-12 χιλιοστών η καθεμία. Ανάλογα με το είδος της χειρουργικής επέμβασης διαφέρει το μέγεθος, ο αριθμός και η θέση των οπών. Στις οπές αυτές τοποθετούνται ειδικές κάνουλες δια των οποίων εισέρχονται μια κάμερα, η οποία είναι συνδεδεμένη με οθόνες, καθώς και ειδικά εργαλεία, μεγάλα σε μήκος, τα οποία χειρίζεται ο χειρουργός βλέποντας ταυτόχρονα στην οθόνη. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, η οποία γίνεται πάντα υπό γενική αναισθησία, η κοιλιά φουσκώνει με αέριο (διοξείδιο του άνθρακα) ώστε να δημιουργηθεί χώρος και να είναι εφικτή η πραγματοποιήση χειρισμών. Με την λαπαροσκοπική χειρουργική μπορούν να πραγματοποιηθούν επεμβάσεις σε όλα τα όργανα της κοιλιάς, εφόσον ο χειρουργός έχει την κατάλληλη εξειδίκευση. Η διεγχειρητική επιβάρυνση του οργανισμού είναι πολύ μικρότερη σε σχέση με την αντίστοιχη ανοιχτή επέμβαση, η μετεγχειρητική πορεία είναι πιο ανώδυνη, η αποκατάσταση ταχύτερη και ο ασθενής επανέρχεται στην καθημερινή του δραστηριότητα άμεσα.

Όχι, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Επανεπεμβάσεις μπορούν να πραγματοποιηθούν λαπαροσκοπικά, ακόμα και μετά από μεγάλες ανοιχτές επεμβάσεις. Σημαντική είναι η εξοικείωση του χειρουργού με τη λαπαροσκοπική χειρουργική καθώς και η εμπειρία του. Παρόλαυτά, η πιθανότητα μετατροπής σε ανοιχτή επέμβαση, λόγω τεχνικών δυσκολιών, είναι διπλάσια σε σχέση με μια επέμβαση που γίνεται σε ασθενή που χειρουργείται για πρώτη φορά στην κοιλιά.

Η αχαλασία οισοφάγου τα τελευταία χρόνια, μετά την ανάπτυξη της λαπαροσκοπικής χειρουργικής, αντιμετωπίζεται σε ποσοστό άνω του 90% παγκοσμίως λαπαροσκοπικά. Η λαπαροσκοπική μυοτομή για την αχαλασία είναι πολύ πιο αποτελεσματική, πολύ πιο ανώδυνη, έχει μικρότερο χρόνο νοσηλείας,  λιγότερες επιπλοκές και καλύτερο κοσμητικό αποτέλεσμα.

Η διαστολή με μπαλόνι είναι μια από τις ενδοσκοπικές τεχνικές αντιμετώπισης της αχαλασίας οισοφάγου. Το αποτέλεσμά της δεν είναι μόνιμο, αλλά παροδικό, μπορεί να γίνει αιτία έντονης γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης, ενώ δεν στερείται επιπλοκών. Ενδείκνυται σε ασθενείς που λόγω κακής γενικής κατάστασης δεν μπορούν να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση. Η καταστροφή των μυικών ινών του οισοφάγου με τη διαστολή δημιουργεί ουλώδη ιστόστο τοίχωμά του, πράγμα που δυσχεραίνει τη χειρουργική μυοτομή και αυξάνει τον κίνδυνο επιπλοκών. Ως εκ τούτου, δε θεωρείται σκόπιμο η διαστολή να προηγείται του χειρουργείου σε ασθενή μικρής ηλικίας, χωρίς άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας.

Η ενδοσκοπική μυοτομή είναι μια πολύ νέα τεχνική για την αντιμετώπιση της αχαλασίας οισοφάγου. Γίνεται με τη χρήση ενός γαστροσκοπίου υπό γενική αναισθησία και επομένως δεν έχει χειρουργικές τομές. Μετά την είσοδο του γαστροσκοπίου από το στόμα στον οισοφάγο, δημιουργείται μια τρύπα στους δύο πρώτους χιτώνες του τοιχώματος του(βλεννογόνος, υποβλεννογόνιος) λίγο κάτω από τη μεσότητά του. Στη συνέχεια, δημιουργείται ένα τούνελ μεταξύ υποβλεννογονίου και μυικού χιτώνα, μέσα στο οποίο προωθείται το γαστροσκόπιο. Αφού προωθηθεί αρκετά, με ένα ειδικό εργαλείο γίνεται μυοτομή, η οποία επεκτείνεται προς τα κάτω. Μετά το τέλος της διαδικασίας, η αρχική τρύπα κλείνεται με ειδικά κλιπ. Όπως προαναφέρθηκε, η τεχνική είναι πολύ καινούρια, εφαρμόζεται σε ελάχιστα κέντρα στον κόσμο, οι ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε αυτήν είναι πολύ λίγοι, επομένως δεν μπορούν να βγουν ασφαλή συμπεράσματα όσον αφορά την επάρκεια της μεθόδου, την διάρκεια των αποτελεσμάτων στο χρόνο, τις επιπλοκές, και την παλινδρόμηση μετά τη μυοτομή. Η λαπαροσκοπική μυοτομή παραμένει, προς το παρόν, η μέθοδος εκλογής για την αντιμετώπιση της αχαλασίας οισοφάγου.

Η επέμβαση για την αποκατάσταση της διαφραγματοκήλης περιλαμβάνει την ανάταξη του στομάχου στη θέση του, μέσα στην κοιλιά, τη συρραφή του ανοίγματος στο διάφραγμα, την εκτομή του σάκου της κήλης, και την ενίσχυση του αδύναμου οισοφαγικού σφιγκτήρα με δημιουργία θολοπλαστικής. Παλαιότερα, αυτό γινόταν με μια τομή στο θώρακα (θωρακοτομή) ή στην κοιλιά (λαπαροτομή). Τα τελευταία χρόνια, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των επεμβάσεων γίνεται λαπαροσκοπικά με μικρές τομές στην κοιλιά. Η εξέλιξη αυτή της χειρουργικής έχει απλοποιήσει αρκετά την αντιμετώπιση των διαφραγματοκηλών, έχει μειώσει το χρόνο νοσηλείας, και τις επιπλοκές αυτών των επεμβάσεων.

Ο καρκίνος οισοφάγου είναι πάθηση ως επί το πλείστον χειρουργική. Η ριζική χειρουργική αντιμετώπιση είναι αυτή που μπορεί να προσφέρει τη δυνατότητα μακροχρόνιας επιβίωσης. Ωστόσο, οι οισοφαγεκτομές είναι βαρύτατες επεμβάσεις, που συνοδεύονται από υψηλό ποσοστό επιπλοκών και αυξημένη θνητότητα. Οι λοιπές θεραπείες (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία) δρουν επικουρικά.

Για την αντιμετώπιση του καρκίνου του οισοφάγου υπάρχουν αρκετά είδη επεμβάσεων. Η επιλογή του είδους της επεμβάσεως εξαρτάται από τη θέση του όγκου, τον ιστολογικό του τύπο, την παρουσία ή όχι λεμφαδένων, την προεγχειρητική αξιολόγηση του αναπνευστικού και του καρδιαγγειακού συστήματος, τη γενική κατάσταση υγείας του ασθενούς, και την εμπειρία του χειρουργού.

Ο χειρουργός Θα πρέπει να είναι χειρουργός οισοφάγου, να είναι εξοικειωμένος με όλα τα είδη οισοφαγεκτομών και αξιολογώντας τα παραπάνω στοιχεία να προτείνει την κατάλληλη επέμβαση, συνυπολογίζοντας τα πιθανά οφέλη και τους ενδεχόμενους κινδύνους.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο καρκίνος στομάχου θεωρείται, ως επί το πλείστον, χειρουργική πάθηση. Η μακροχρόνια επιβίωση του ασθενούς, όπως έχουν δείξει μελέτες από την Ιαπωνία *, βασίζεται κυρίως στην ριζικότητα της χειρουργικής επέμβασης και πολύ λιγότερο στη συμπληρωματική χημειοθεραπεία. Η ριζικότητα της επέμβασης καθορίζεται από την αφαίρεση του όγκου και από την έκταση του λεμφαδενικού καθαρισμού. Οι επεμβάσεις αυτές πρέπει να γίνονται από χειρουργό εξειδικευμένο στις κακοήθεις παθήσεις του ανώτερου πεπτικού.

* Η Ιαπωνία θεωρείται, λόγω του ιδιαίτερα αυξημένου αριθμού ασθενών με καρκίνο στομάχου, χώρα αναφοράς στην μελέτη και αντιμετώπιση της συγκεκριμένης νόσου.

Έχει αποδειχθεί, με πάρα πολλές μελέτες τα τελευταία χρόνια, η ογκολογική επάρκεια της λαπαροσκοπικής κολεκτομής. Για το λόγο αυτό πλέον θεωρείται μία από τις θεραπευτικές επιλογές για τον καρκίνο του παχέος εντέρου που προσφέρει όλα τα οφέλη της ελάχιστα επεμβατικής χειρουργικής. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η εμπειρία του χειρουργού στη προχωρημένη λαπαροσκοπική χειρουργική.